Modus operandus

Met veel bombarie werd onlangs aangekondigd dat er een frontale aanval komt op vermogensbeheerders. Er wordt geschermd met ex-dit en ex-dat, als ware dat kwaliteitslabels die alles moeten zeggen over de kennis en expertise van de oprichters van de ‘Easy Jet’ in spé onder de vermogensbeheerders.

© ANP

Door Martine Hafkamp | Fintessa Vermogensbeheer, in samenwerking met Belegger.nl

Wat mij iedere keer verbaast is de hoeveelheid aandacht die de meest commerciële praatjes krijgen, zonder dat er echt naar de inhoud van de boodschap wordt gekeken. Mensen horen wat ze graag willen horen en vaak worden er vervolgens niet al te veel kritische vragen gesteld.

Dat is nooit anders geweest en zal nooit anders worden. De hoge voorgespiegelde rentevergoeding op spaargeld door Icesave of op achtergestelde deposito’s door DSB zijn daar wellicht de meest sprekende voorbeelden van.

'Veilige' alternatieven

Beleggers zijn vaak kort van memorie en hoewel zij hun mogelijke verliezen willen beperken, willen velen van hen graag een graantje meepikken van de mogelijke koerswinsten die op de beurzen te behalen lijken. Zeker nu de rente op spaargeld laag is, is de zoektocht naar ‘veilige’ alternatieven goed op gang gekomen.

Daar wordt door een aantal partijen handig op ingespeeld. Zo blijken de woorden ‘garantie’ en ‘gegarandeerd rendement’ nog steeds garant te staan voor succes, in ieder geval voor de aanbieders van dergelijke producten.

Uitgifteprijs

De meeste producten garanderen in ieder geval gehele of gedeeltelijke terugbetaling van de nominale waarde van het ingelegde geld aan het einde van de looptijd van het product. Soms wordt er, onder voorwaarden, wel garantie gegeven wat betreft de jaarlijkse uitkering, maar dat zegt niets over de vraag hoe het in de loop der tijd met de ingelegde hoofdsom is gesteld.

En wat te denken van bijvoorbeeld een uitgifteprijs van 102% terwijl er maar maximaal 100% wordt afgelost en de eventuele jaarlijkse rentevergoeding ook over 100% wordt berekend?

Inleggarantie

Hoe zeker zijn rendementen als de onderliggende waarde van een ‘garantieproduct’ volledig uit aandelen is opgebouwd? En waar blijft het dividend dat een aantal van de bedrijven dat als onderliggende waarde dient ongetwijfeld zal (blijven) uitkeren?

Dat behelst zo maar een paar procent van wat de klant ‘gegarandeerd’ wordt uitgekeerd, een aardige sigaar uit eigen doos dus. De inleggarantie is ook heel betrekkelijk als u wel rekening houdt met inflatie, vermogensrendementheffing en het eventueel mislopen van een vaste rentevergoeding gedurende de looptijd? Voor garantie kan dus best een hoge prijs betaald moeten worden.

AFM

Risico en rendement gaan altijd hand in hand. Hoe hoger het voorgespiegelde rendement zich boven de risicovrije rentevoet bevindt, hoe hoger het risico is. Natuurlijk spelen kosten een rol in de hoogte van de mogelijk te behalen rendement, maar het is niet de enige factor van belang. Laat ik er duidelijk over zijn: voordat u het beheer van uw vermogen uit handen geeft, is het van belang dat vooraf helder en duidelijk is welke kosten in rekening worden gebracht en ook waaruit de totale in rekening gebrachte kosten bestaan.

De AFM trekt wat dat betreft de touwtjes steeds verder aan en dat is maar goed ook als ik zie welke kosten bijvoorbeeld een gemiddeld beleggingsfonds haar klanten in rekening brengt en de retourprovisie die aan de plaatsende beheerder wordt gegeven.

Maatwerk

Vermogensbeheer is iets heel persoonlijks en vereist maatwerk. Klanten zijn niet in hokjes te plaatsen en in computermodellen te gieten. Daarom is volgens mij de werkwijze van een bank of vermogensbeheerder veel belangrijker voor een klant.

Zij moeten er van op aan kunnen dat er wordt belegd conform hun wensen en passend binnen de randvoorwaarden zoals die in samenspraak met hen zijn vastgesteld.

De vermogensbeheerder moet de ogen en oren voor de belegger zijn. Die moet op basis van objectieve keuzes zorg dragen voor een verantwoorde spreiding en waar nodig of opportuun snel en adequaat ingrijpen of juist kansen benutten. Opties vormen daar in mijn ogen een essentieel onderdeel van.

Als de klant daar structureel baat bij heeft, mag dat volgens mij best iets meer kosten. Ik reis ook vaak liever met een, duurdere, lijnvlucht in plaats van met een low budget vliegmaatschappij, omdat ik mijn kans op vertraging zo veel mogelijk wil beperken.

Martine Hafkamp is directeur van Fintessa Vermogensbeheer