Tussen tafellaken en servet

Grootbanken steken minder tijd in 'kleine' klanten. Dat getuigt volgens mij van weinig respect.

Door Martine Hafkamp | Fintessa Vermogensbeheer, in samenwerking met Belegger.nl

Pensioenen staan onder druk en de zo zeker gewaande oudedagsvoorziening op de tocht. De door minister Donner aangezwengelde discussie zaait een hoop onrust en dat is niet zo verwonderlijk als je je realiseert dat de definitie van pensioen is dat deze dient als zekerheid.

Het is een verzamelnaam voor een periodieke en gelijkmatige uitkering die dient ter vervanging van het inkomen voor de tijd dat men op latere leeftijd niet meer werkt of kan werken.

Aanvulling

Een groot aantal mensen heeft in het verleden al besloten zelf ook voor een aanvulling op het (toekomstig) inkomen te zorgen door te gaan sparen dan wel te beleggen. Zelfs als je geen miljoenen hebt, wordt het daardoor, al dan niet in samenspraak met een professionele partij, binnen vooraf duidelijk vastgestelde en geformuleerde doelstellingen, met een portefeuille op maat mogelijk een substantiële aanvulling op het inkomen te realiseren.

Pas hebben we kunnen lezen dat Van Lanschot zich voornamelijk op de superrijken van dit land wil richten. Deze bank wil op het gebied van vermogensbeheer vooral klanten met een vermogen van meer dan 1 miljoen euro aan zich binden. Nieuwe klanten onder 250.000 euro zijn niet welkom en voor bestaande klanten van die omvang wordt een actief destimuleringsbeleid gevoerd.

Aandacht

Als reden voor deze nieuwe strategie wordt opgegeven dat kleine klanten relatief veel aandacht kosten. Daarom wil de bank liever dat klanten met een belegd vermogen van minder dan een kwart miljoen euro, en ook geen potentie hebben om door te groeien, overstappen naar dochter, VIP Invest. Dat lijkt me voor de klanten die het betreft een enorme en onwelkome overgang.

Van een persoonlijke benadering en persoonlijk contact met een private banker naar vermogensbeheer in de vorm van specialistische beleggingsfondsen van internationale managers via internet. Dat veel beleggers niet op deze beleggingsmethodiek zitten te wachten, blijkt wel uit de 11 miljard euro die in het tweede kwartaal aan beleggingsfondsen werd onttrokken.

Een andere mogelijkheid die beleggers wordt geboden is om in plaats van een beheerrelatie voor een adviesrelatie te opteren. Daarbij komt het erop neer dat beleggers zelf de beleggingsbeslissingen moeten nemen en dat hun portefeuille niet langer door hun private banker in de gaten wordt gehouden.

Rompslomp

De bank uit Den Bosch is niet de eerste die een dergelijke weg inslaat en zal waarschijnlijk niet de laatste zijn. In mijn ogen gaat het volledig voorbij aan de reden waarom beleggers kiezen voor het uit handen geven van het beheer van hun vermogen aan een professionele partij. Dat gebeurt meestal omdat zij zelf geen zin hebben in de rompslomp van het beleggen of omdat hen de kennis en tijd ontbreekt. Degenen die het leuk vinden om zelf te beleggen, doen dat allang.

Waar na uitvoerig onderzoek nog niet al te lang geleden als het goede voornemen van het Nederlandse bankwezen werd aangekondigd de klant voortaan centraal te stellen, blijkt dat in de praktijk (nog) niet het geval. Ook niet voor niets stelt bijvoorbeeld de NMa een onderzoek in naar de hoogte van hypotheekrente die aan Nederlandse huizenbezitters in rekening wordt gebracht.

Ballast

Uit deze terugtrekking van de markt voor vermogensbeheer voor (kleine) particuliere klanten lijkt toch vooral te spreken dat zij min of meer als hinderlijke ballast worden gezien, in plaats dat het in de bank gestelde vertrouwen op de juiste merites wordt beoordeeld. Het getuigt volgens mij in ieder geval van weinig respect.

Als iets de afgelopen jaren duidelijk is geworden is het wel dat waardeschommelingen in portefeuilles van een dergelijke omvang veel meer het verschil kunnen uitmaken tussen onbezorgd de toekomst tegemoet kunnen zien of moeten afwachten hoe Jan Splinter de winter door kan komen.

Klein

Op het gevaar af dat me zal worden verweten voor eigen parochie te preken, durf ik te stellen dat er voor beleggers die op zoek zijn naar maatwerk voldoende onafhankelijke beheerders zonder eigen producten zijn, waar individueel vermogensbeheer voor ‘kleinere’ portefeuilles wel mogelijk is.

Natuurlijk kunnen zij ook zij de beursontwikkelingen niet voorspellen, maar zij kunnen in samenspraak met de klanten een passend risicoprofiel samenstellen en met actief beheer, waar nodig op opportuun, bijsturen.

Martine Hafkamp is algemeen directeur van Fintessa Vermogensbeheer. Zij won in 2008 de Gouden Stier voor de beursvrouw van het jaar. Volg Martine ook op Twitter.com/Martinehafkamp