Het geheim van Louis de Lek

“We leven niet op een eiland. Als we willen meetellen in de wereld, dan zullen we ons aan de internationale spelregels moeten onderwerpen. Eten of gegeten worden!”

© NUzakelijk/Paul Verburgt

Door Paul Verburgt

Na lang aandringen was het me gelukt de bekende Louis de Lek te strikken voor een interview. Makkelijk zou het niet worden, De Lek staat bekend als een geharnast mens van zeer weinig woorden.

Daarom had ik een prettig menselijke, misverstandvrije, volkomen neutrale openingsvraag uit mijn hoofd geleerd. Maar niet nodig, ik was nog niet binnen of De Lek stak van wal.

“Ik verzeker u, toen ik dat zei, viel er een doodse stilte!”

Schoon schip

Als ik had kunnen spreken, dan had ik gezwegen. Eerbiedig. Hier was een man aan het woord die zich wilde verklaren, schoon schip wilde maken.

Jaren achtereen had De Lek als leider van de grootste vakbond (een soort vereniging van oudere werknemers. PV) met veel vuur gestreden tegen de managers van grote bedrijven.

De Lek keerde zich tegen hun excessieve beloning die hij net als een van zijn voorgangers abusievelijk ‘exhibitionistisch’ noemde. Daar kwam hij op terug toen hij staatscommissaris werd van een grote bank die door de Nederlandse staat van een faillissement was gered. 

Althans, zo leek het.

Het interview

“Dieven noemde ik ze.”

“Dieven?”

“Val me niet in de rede. Dat maakt me ontzettend boos. Bovendien zei ik geen ‘dieven’, maar ‘vrienden’.”

“Vrienden?”

“Waar heb je het over, man! Dieven, zei ik, dieven!”

“Oh pardon. Waarom dieven?”

“Als je zo doorgaat, stop ik dit gesprek. Je probeert me een bepaalde kant op te duwen. Ik zei geen dieven. Ik zei vrienden!”

“Vrienden, dieven, het ging om die hoge bonussen. Hoe werd u van tegenstander voorstander?”

“Ik was helemaal geen tegenstander, meneer de interviewer, integendeel!”

“Maar u noemde managers toch graaiers en dieven?”

“Vrienden! Ze waren mijn vrienden. Iedereen wist dat. Ik was daar heel open over. Dat was mijn stijl. Open als een boek.”

“U was dus altijd voorstander van bonussen?”

“Hoe kom je daar nou bij! Ik was helemaal geen voorstander.”

“Maar meneer De Lek, ik raak helemaal in de war. Elke keer als u wat zegt, ontkent u het in de volgende zin.”

“Tjonge, tjonge, dat noemt zich journalist! Lees je eigen interview nog eens na. Dan ken je het geheim van de smid. Van mij, Louis de Lek! En nou eruit.”

Paul Verburgt was jarenlang directeur van organisaties in de publieke en private sector en werkt nu als adviseur vanuit zijn bedrijf Minimal Management. Hij schreef de boeken 'Bazenbargoens' en recentelijk 'Heel Herkenbaar. Volg hem ook op Twitter/Paulminimal.