Is topmanagement topsport?

Co Adriaanse is een topmanager. Maar geen wereld is zo conservatief als de topsport.

© NUzakelijk/Paul Verburgt

Door Paul Verburgt

Ik behoor niet tot de groten der aarde. Gelooft u me maar op mijn woord. Ik ben een gewone der aarde. Dat bevalt goed, al weet ik natuurlijk niet wat ik mis.

De groten hoeven vast niet altijd zelf een parkeerplaats te zoeken. Dat lijkt me een plus. Maar al dat gereis dat bij grootheid hoort, zou me weer erg tegenstaan.

Op één punt zie ik wel een overeenstemming, al weet ik niet of dat toeval is of dat hier groot en gewoon elkaar van nature overlappen: ik heb ook over alles een mening. Soms moet ik er even over nadenken, maar het lukt altijd wel er iets uit te persen.

Zo moest ik een keer een lezing houden in het NAC-stadion voor een gezelschap ondernemers. De ambiance bepaalde het onderwerp, of andersom, dat weet ik niet meer. Is topmanagement topsport? De toehoorders rekenden zich duidelijk tot de eerste doelgroep. Mijn medespreker hoorde bij beide, Co Adriaanse.

Stoer

In zekere zin is Co Adriaanse een grote der aarde. Hij reisde toen ook al van de ene naar de andere club en ik weet zeker dat er voor hem een parkeerplaats bij de hoofdingang was gereserveerd.

Iedereen was trots dat hij er was. Ik ook, extra zelfs, omdat ik samen met hem op het podium mocht staan. Het is al ruim tien jaar geleden, maar ik weet het nog precies: een stoere, benaderbare man die anders dan in zijn beroepsgroep gebruikelijk is, heldere zinnen maakte die nog inhoud hadden ook.

Hij imponeerde, want hij had recht van spreken en dat deed hij dan ook. Mooie sonore stem. Ja, topmanagement is topsport.

Overeenkomsten

Ik had me tot die dag nooit verdiept in de vraag of topmanagement zich met iets liet vergelijken. Maar goed, zoals gezegd, er moest een mening komen.

Het leek me voor iedereen erg nuttig dat een topmanager een goede conditie heeft. Dat geldt ook voor een topsporter. Daar waren we het snel over eens. Overeenkomst nummer 1.

Topsporters willen de beste zijn en dat mag je ook van topmanagers verwachten. Overeenkomst nummer 2. Of nee, toch niet, niet helemaal tenminste. Topmanagers die zelf kampioen willen worden, deugen niet. Hun organisatie moet de hoogste tree bereiken. Zoiets als bij teamsporten. Nou goed, overeenkomst nummer 2.

Afzien, hard werken, opoffering, dat telt voor de toppers van beide soorten. Dit viel in goede aarde bij de zaal. En bij Co Adriaanse die ook van stevig doorwerken houdt. Dat gold minder voor mijn toevoegingen: egocentrisme en een zekere meedogenloosheid, maar desalniettemin overeenkomst nummer 3.

Verschillen

Hard werken en de brandende ambitie om de beste te zijn is niet altijd een ideale combinatie, zei ik tegen de zaal. Dat leidt maar al te gauw te blikvernauwing en verzet tegen innovatie. Geen mens zo conservatief als een topsporter. Hadden we hier een verschil tussen topmanagement en topsport te pakken?

Dat leidde tot gemompel onder het gehoor. Geen manager die zich zelf graag als behoudzuchtig typeert, maar om nu ten overstaan van de grote Co Adriaanse te suggereren dat topsport stilstaand water is…

Ik liet het er maar bij zitten, want ik had nog een puntje. Als topsporter bereik je alleen de top door eindeloos te oefenen. Herhaling is de grondslag van succes. Steeds weer dezelfde afsprong, steeds weer dezelfde pass, steeds weer dezelfde beweging. En hoe talrijk ook de variaties, het is en blijft meer van hetzelfde.

Dat nu is de dood in de pot voor topmanagement. Echt topmanagement herhaalt niet, maar verandert.

Er was achteraf veel applaus. Voor Co Adriaanse.

Paul Verburgt was jarenlang directeur van organisaties in de publieke en private sector en werkt nu als adviseur vanuit zijn bedrijf Minimal Management. Hij schreef de boeken 'Bazenbargoens' en recentelijk 'Heel Herkenbaar. Volg hem ook op Twitter/Paulminimal.