Knechtenkwaak

Er zijn managers die zich er dood aan ergeren, maar ik geniet ervan. Mopperende medewerkers, heerlijk.

© NUzakelijk/Paul Verburgt

Door Paul Verburgt 

Klagen en mokken, je kunt het letterlijk nemen en dan heb je het niet gezellig als baas. Ik kijk er heel anders tegenaan. Het gemonkel van werknemers - knechtenkwaak noem ik het altijd - is juist een teken van verbondenheid met het bedrijf of zelfs met jou als baas.

Wie zich opwindt, is betrokken. Ik zou zeggen, incasseer dit. Veel erger is het als je geen gekwaak meer hoort. Dan heeft men zich afgewend en gelooft men het verder wel.

Hullie en zullie

Trouwens, hoe vaak hoor ik managers niet zeuren over ‘hun’ mensen. Te laat, te veel, te weinig, kritiek alom. Ze (= de medewerkers) begrijpen niet hoe moeilijk het bedrijf het heeft of hoe lastig de concurrentie is. En dat jij dag en nacht werkt, je in bochten wringt om hun leven draaglijk te maken, dat jij de klappen opvangt en meer van dit soort zelfbeklag.

Heerlijk, echt heerlijk. Niets is prettiger dan een potje mopperen en op je voorhoofd wijzen. Hullie zijn gek en zullie ook en ik dus niet!

Sommige managers die teveel op cursus zijn geweest, denken dat ze in dit geklaag de stem van de gekwelde medemens horen, die dreigt te bezwijken onder het gewicht van het verdorven bedrijfsklimaat. Dat is natuurlijk nog grappiger, want geen moment zien zij zichzelf als onderdeel van het veronderstelde probleem.

Nee, zij zijn zuiver, want ze hebben de boodschap begrepen. Hier ben ik! Onzin. Wie meent dat ‘ie in het huis-, tuin- en keukengemok de reden vindt voor – daar hebben we het C-woord weer – een cultuurverandering, zit ernaast. Dat vraagt iets meer diepgang en feeling, dan het letterlijk nemen van het gesnater op de werkvloer.

Achtergrondmuziek

Kortom, knechtenkwaak is niets anders dan de achtergrondmuziek in elke organisatie. Om de dames en heren leidinggevenden wat steun te geven, noem ik hier wat melodietjes. Hoeven ze niet meer te schrikken.

· Als je hier je kop boven het maaiveld uitsteekt, hakken ze ‘m er af!

· Ze hebben geen besef van wat hier speelt!

· Communiceren kunnen ze hier natuurlijk ook niet!

· Jij weet zeker niet hoe die in de directie is gekomen!

· Ze moesten eens weten, daarboven!

· Hun deur staat altijd open…, ja, omdat ze er nooit zijn!

· Vroeger zou dit nooit gebeurd zijn!

· Vind je het gek dat iedereen solliciteert!

· Die komt nooit op de werkvloer!

· Iedereen hier heeft stress. En je weet wel waarom!

· Ze denken alleen aan zichzelf!

· Dacht je dat ze dit interesseert? Mooi niet dus!

· Wie zorgt ervoor de klanten? Wij en niemand anders!

· Ooit een manager gezien die naar ons luistert?

· Allemaal vriendjespolitiek!

· Ze zijn de weg kwijt!

· Als ik de baas was…!

Ik zou zeggen, werk-ze.

Paul Verburgt was jarenlang directeur van organisaties in de publieke en private sector en werkt nu als adviseur vanuit zijn bedrijf Minimalmanagement. Hij schreef de boeken Bazenbargoens en Heel Herkenbaar. Volg hem ook op twitter: paulminimal.