Dit is mijn 100ste column voor NUzakelijk. Ik schrijf over ondernemen en slimmer organiseren. Toch durf ik niet alles te schrijven, bijvoorbeeld over zzp'ers en parttimers.

Door Walther Ploos van Amstel

Soms schrijf ik een column in 10 minuten. Zo’n column is meteen scherp, vaak actueel en prikkelt altijd. Of het nu gaat over de jongeren die geen Verklaring Omtrent Gedrag krijgen, margekillers, diversiteit op de werkvloer, ‘sex, drugs and rock-’n-roll’ van dance-organisator ID&T, de problemen van de vergrijzende arbeidsmarkt of blunderende bedrijven.

Soms blijft een column heel lang liggen. Ik raak nog net niet de goede snaar. Of, het bedrijf waar het over gaat heeft het probleem al direct opgelost en me gevraagd er toch vooral niet over te schrijven.

Of, ik durf het gewoon niet aan uit angst voor boze reacties, dreigbrieven, haatmailtjes en onttweeters. Twee keer eerder ging over een onzichtbare lijn.

Ik schreef in 2002 dat vrachtwagenchauffeurs moeten stoppen met klagen over de hoge brandstofprijzen en innovatief zouden moeten samenwerken. Ik kreeg stapels bozen brieven. In 2012 vind ik dat nog steeds, alleen is het nu voor samenwerken te laat. De grote internationale transportonderneming pakken elk jaar toch weer een groter deel van de taart.

Ambtenaren

k kreeg boze reacties op een column waarin ik begrip toonde voor mensen die hun stem verheffen tegen hele en halve ambtenaren achter balies met glas, verscholen achter 0800-nummers en in nietszeggende uniformen en gele hesjes. Soms is elke menselijke maat zoek en werkt alleen de aanpak van Pieter Storms nog.

Er waren woedende reacties op ambtenarenfora over mijn oproep dat stedelijke beleidsambtenaren weer verplicht in hun eigen stad moeten wonen en zo kunnen ervaren wat hun beleid doet voor burgers. Ik beloof plechtig hierover nooit meer een woord te schrijven.

ZZP

Er is ook het taboe op schrijven over de 800.000 ZZP-ers. Allemaal harde werkers. Maar, als ze stoppen met hun eenmansbedrijf is er niets meer van waarde over; geen merk, geen product of dienst, geen geld en vooral geen onderneming.

Wie gaat straks hun oude dagvoorzieningen betalen? Een column van 450 woorden is veel te kort voor alle nuances.

Werkvloertaboes

Dan zijn er de taboes op de werkvloer waarover ik niet meer durf te schrijven. Het verlies aan snelheid en efficiency door part time werkers en flexibele werktijden. De full timers moeten zich maar zien te schikken naar de vele vrije dagen, speciale verloven en vreemde werktijden van collega’s.

Ik moest op een goed moment werken met een team van vier mensen die alleen op dinsdagochtenden tussen half 10 en 12 uur allemaal aanwezig waren. Onze klant gooide het bijltje er al na 4 weken bij neer… einde project.

En dan vergeet ik nog de lange discussies over carrière maken. Natuurlijk gaat dat sneller als je meer werkt. Hier ga ik mijn handen ook echt niet meer aan branden.

Facebook

En, wat een onzin dat je tijdens werktijd met privé zaken bezig bent. Blokkeer Facebook, Hyves, YouTube en Gmail voor eigen gebruik op de werkplek en laat mobiele telefoons thuis of achter bij de receptie. Ik kan me geen werk voorstellen dat niet vraagt om absoluut aandacht en focus.

Als ik met mijn verzekeringsadviseur aan de telefoon zit, dan wil ik niet dat hij intussen zijn Facebook bijwerkt of tussendoor een telefoontje van de kinderopvang opneemt. Ik wil alle aandacht. Of ben ik nu een ouderwetse ouwe zeur?

Na 100 columns op Nuzakelijk ga ik de lange lijst onderwerpen waarover ik al tijden een column in de pijplijn heb opschonen. Gewoon, niet meer over nadenken… en vooral niet meer over schrijven. Weer starten op een frisse, witte bladzijde.

Walther Ploos van Amstel is docent logistiek aan de Hogeschool van Amsterdam en supply chain expert bij TNO Mobiliteit en Logistiek. Volg Walther ook op Twitter.com/Delaatstemeter.