Teambuilding met de Franse slag

Het wereldkampioenschap voetbal is een lekkernij voor de mensen die zich professioneel bezig houden met leiderschap en teambuilding. Want geheel los van wie er uiteindelijk wint, is er veel te observeren en te genieten over hoe teams functioneren.

© NUzakelijk

Door Rob Wagenaar | ASI Consulting

Elke dag krijgen we weer veel informatie over uitingen van spelers en coaches en de uitgebreide omgeving (journalisten e.d.) doet daar nog eens een schepje bovenop. Recent toppunt is natuurlijk het Franse team. Wat daar gebeurde was een regelrechte crisis in het functioneren en het uiteenspatten van het team op een wel zeer ongelegen moment.

Maar net zo mooi is het om te zien hoe betrekkelijk matige teams, als het gaat om individuele kwaliteiten, toch een prestatie van formaat neerzetten, bijvoorbeeld Griekenland in 2004 en Zuid Korea onder Hiddink.

Maar wat is er nu mis gegaan met het Franse team? En waarom kunnen we daar in organisaties veel van opsteken?

Tijd

Het bijeenbrengen van een stel topspelers uit veel verschillende teams en het daar dan ook zelf weer een team van smeden is natuurlijk geen sinecure. Als je maar weinig tijd hebt als bondscoach moet er veel focus zijn op het functioneren als team. Iedereen kan goed voetballen, maar is er ook een teamidee?

En hoe vullen we dat op de beste manier in. En gaat dan iedereen zich in zijn rol schikken, zodat de toegevoegde waarde van het team echt gaat werken? Er is altijd het risico van dissidente “mokkers” die het allemaal anders zien.

En gaan die dan een psychologische guerrilla aan, zodat het team nooit echt gaat lopen? Hierdoor wordt de teamspirit ernstig ondermijnd en er weinig nodig is voor echte “malperformance” ? Ik vrees dat zoiets bij de Fransen aan de hand was.

Frustratie

Het mooie van het wereldkampioenschap is dat prestaties onmiddellijk blijken, er valt niets te verhullen. Het Franse team functioneerde vanaf het begin niet. En als dan de slechte uitslagen komen, blijkt de frustratie er onmiddellijk meters dik bovenop te liggen.

Want eigenlijk wist iedereen het allang, maar was niemand in staat om effectief in te grijpen. En dan krijg je drama’s die ook voor de natie behoorlijk gezichtsverlies opleveren en dus het belang van de individuele voetballer ver te boven gaan.

We zien hier de casus van een zwak team, dat - onder druk - vrij snel faalt en dan niet de veerkracht heeft om daar boven uit te komen. Er is in de opbouw van dit team niet ingegrepen toen het nog kon. Er is iets gaan rotten. En dat komt er pas uit als het te laat is en met negatieve effecten die veel groter zijn dan nodig.

Vroegtijdig

Het is dus een grote fout van teamleiders, in dit geval bondscoaches, om niet krachtig en vroegtijdig in te grijpen bij het - niet -functioneren van teams. Vooral als het gaat om teams die onderling niet klikken, waarin men bewust niet één team wil zijn. Veel liever een vroege rel bij het niet-selecteren van Seedorf, dan een wanprestatie op het WK.

Dus heel scherp zijn op de gezamenlijkheid van een team en wisselen van spelers in een vroeg stadium. Zachte heelmeesters maken hier erg stinkende wonden.

Een hele natie moet lijden vanwege het veel te laat of niet optreden van een leider. En in plaats van natie kan naar believen organisatie worden gelezen!