Een heisessie of een bedrijfsuitje?

Hadden we in het verleden een “heisessie” en werd dat door menig deelnemer afgedaan als “geneuzel in de bandbreedte ... maar hé wie doet er moeilijk, enkele dagen vrij, gezellig toch!?!”

Inmiddels hoor je er niet meer bij als je als manager niet met je mensen gaat survivalen, een retraite van enkele dagen inlast of in de Belgische Ardennen gaat navelstaren. De vraag is dus wat doet een “heisessie” met je, er vooral vóór je?

Als je de organisatoren mag geloven - en ik heb mij er in verdiept, er is een hele bedrijfstak die zich hierin gespecialiseerd heeft - kom je er als herboren uit, gaan je mensen beter presteren, werkt een team weer als een team en wandel je zo naar de hemelpoort met je bedrijf. Super, willen we dat niet allemaal?!

Wantrouwend

Natuurlijk … maar werkt het ook zo? Ik ben daar met mijn sceptische aard ietwat wantrouwend in. Ik streef er naar om altijd van vertrouwen uit te gaan, maar als je er door schade en schande én vooral niet goed functionerende mensen, wijzer van bent geworden, dan kijk je net even iets kritischer dan normaal.

Ik dus … en dat vind ik in dit geval niet erg, want als je je een beetje verdiept in de materie, dan blijkt dat er van alles wordt beloofd. Maar concreet zeggen de websites eigenlijk allemaal hetzelfde. Namelijk, we bieden je een andere omgeving, bedenken wat gezamenlijke spellen, stellen wat gewetensvragen vragen en daar ga je…

Maar zo werkt het natuurlijk helemaal niet. Bij alles wat je doet krijg je alleen het beste resultaat als iemand er echt voor gaat, met alle vezels in het lijf ergens in stapt en zich overgeeft aan een goede docent, begeleider, coach of hoe je een dergelijk iemand ook wilt noemen.

Beginnend manager

Uit ervaring spreek ik als ik zeg dat ik ooit als beginnend manager aan teambuilding moest doen met mijn collega-managers. Dat vond mijn toenmalig leidinggevende een heel goed idee, want hij kon helaas zelf geen team maken van ons allen.

Ik die me, groen als ik was, volledig overgaf aan de collega-managers en ik liet me dus - zoals verzocht - letterlijk achterover vallen. Echter de andere managers waren er nog niet uit hoe het gezamenlijk te regelen en ik kon kort daarna het mos, de takjes en eikeltjes tussen mijn ruggenwervels vandaan schrapen.

Mijn stuitje heeft enkele dagen behoorlijk pijn gedaan en datzelfde stuitje speelt nog op als ik iets onechts zie.

Oprecht

Want als we dan toch het beestje een naam geven, laten we dan zeggen dat samenwerken “echt” moet zijn of misschien nog beter verwoord “oprecht”. En dat maakt dat ik geen survival of navelstaarsessie nodig heb om te ervaren of ik met echte mensen te maken heb. Ik stel een team samen dat elkaar aanvult, stel mezelf kwetsbaar op en merk vanzelf of men er misbruik van gaat maken of niet.

Ofwel, zijn we een team en lossen we zaken gezamenlijk op of we lopen elkaar af te zeiken, waardoor het groter gemeenschappelijke belang verloren gaat. Dus vooral geen haantjesgedrag vertonen en ons eigen belang net even iets minder belangrijker maken dan het bedrijfsbelang.

Natuurlijk vertel ik er tegenwoordig altijd bij dat ik een heel vervelend mens kan worden als iemand mijn vertrouwen en het gemeenschappelijke belang beschaamt.

Kanttekening

Ik wil hiermee niet een hele bedrijfstak in gevaar brengen, sterker nog, ik zou het niet kunnen. Wel wil ik een kanttekening plaatsen bij de vaak peperdure sessies die maar een enkele keer iets opleveren.

De deelnemers moeten er echt voor willen gaan en de teamleider moet een kei in zijn vak zijn. Echter, voor wie een dergelijke sessie nog de enige uitweg is … be my guest. Zorg er ook vooral voor dat het geleerde consequent in de praktijk wordt gebracht, anders is het simpelweg een duur bedrijfsuitje.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna en oprichters van Stichting Legatio. Zij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan ondernemers en particulieren. De organisaties zijn ook terug te vinden op Twitter.