Statussymbolen

Toen ik het bericht hoorde over de leaseauto die overall schijnbaar niet meer tot de statussymbolen hoort, bedacht ik me dat er nog relatief veel mensen een stuk eigenwaarde halen uit dat wat iemand ze meegeeft.

Hoewel het er nu op lijkt dat de leaseauto hier niet echt meer toe behoort, krijg ik na wat rondbellen toch nog het beeld dat voor menigeen een – bij voorkeur – grote leaseauto een stuk status is. In mijn ogen is dit een tikkeltje paradoxaal en derhalve een ietwat apart fenomeen.

Dat je in de onderhandelingsfase van een nieuwe baan een leaseauto bedingt is op zich niet verkeerd. Althans ervan uitgaande dat je de rekensom hebt gemaakt wat de bijtelling je kost en dat de leaseauto interessanter is dan de vergoeding per kilometer.

Status

Maar een leaseauto willen rijden, omwille van de status, is net een deurtje verder. En mogelijk ook een duur deurtje. Persoonlijk geloof ik dat het inderdaad van de jaren 90 en het afgelopen decennium is om per se te willen leasen, zeker gezien de financiële aantrekkelijkheid die er inmiddels uitgehaald is.

Maar waar het om gaat is het statussymbool en het feit dat een man of vrouw niet de eigenwaarde haalt uit zichzelf maar uit de omgeving, wat hij of zij aangereikt krijgt, wat hij of zij te spenderen heeft etc.

We bieden op nagenoeg geen enkele opleiding aandacht aan de eigen kwaliteiten op waarde te (leren) schatten, maar ook niet over de mens waar je je toe kunt ontwikkelen en waar je nu al staat. Een mens in de maatschappij met alles wat bij die mens hoort.

Veel opleidingen gaan over kennisontwikkeling, harde feiten en streven naar een succesvol eindexamen. En natuurlijk is dat belangrijk, maar dat neemt niet weg dat er best ruimte mag zijn om de persoon centraal te stellen, zijn of haar ontwikkeling bekijkend, eventueel bekritiserend, maar altijd in een opbouwende lijn.

Persoonlijke ontwikkeling

Vervolgens gaat die afgestudeerde man of vrouw ergens werken en ook dan is er weinig tot geen ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Want je stapt ergens in en krijgt een manager boven je die met productiviteit bezig is en zelden met persoonlijke ontwikkeling van mensen.

Of je stapt in een managementdevelopmentplan waar het gaat over opleidingen, cursussen, carrièrerichtingen etc. Als je toevallig een mentor of HR-manager treft die hier wel mee bezig is heb je mazzel, maar vaak is het alleen maar doorstomen in opleiding en functie.

Terugkijken

Tot het moment dat je een leeftijd hebt bereikt dat je eens omkijkt, bekijkt wat je gerealiseerd hebt c.q. wat je nagelaten hebt en je gaat nadenken. In steeds meer situaties kom ik mensen tegen die lachend terugkijken op hun carrière tot dusver en het relatieve zien van in grote auto’s rijden en meer van die spielerei.

Pas als je zover bent, bedenk je ook dat je voor je eigenwaarde geen grote auto hoeft te rijden, per se in een groot huis hoeft te wonen of vul zelf maar in. Eigenwaarde zit in je hart en niet in die grote leaseauto.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn eigenaar van Janus Kizuna en oprichters van Stichting Legatio. Zij herstructureren bedrijven en bieden persoonlijke begeleiding aan ondernemers en particulieren. De organisaties zijn ook terug te vinden op Twitter.