Stilte

Ik liep laatst door de bossen en over de heidevelden en merkte op dat ik niets hoorde, helemaal niets. Het feit dat ik dit opmerkte vond ik op zich al een openbaring. Echter, dat ik heel erg diep in mezelf moest keren om mijn stilte moment boven te halen, vond ik nog veel opmerkelijker.

Door Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger

Deze ervaring heb ik gedeeld met wat mensen in mijn omgeving en heb hen gevraagd wanneer zij voor het laatst of überhaupt ooit absolute stilte hadden ervaren.

Na lang nadenken kwamen er maar weinig positieve reacties en dit heeft in mijn ogen iets verontrustends. Want is het ervaren van stilte niet een moment om echt rust en een vorm van bezinning te ervaren?

Waan

Nou gaan we allemaal mee in de waan van de dag, logisch ook want dit is wat onze maatschappij en cultuur van ons vraagt. Druk, drukker, drukst is inmiddels iets om trots op te zijn.

Stel dat iemand zegt “nou het gaat allemaal erg rustig”, dit impliceert dat er niets plaatsvindt in het leven van deze persoon en dat is schijnbaar niet goed. Dus druk zijn hoort bij “the picture perfect” van het bestaan. In dit perfecte plaatje waar je succesvol moet zijn.

Succesvol is hier synoniem aan veel geld verdienen uiteraard met z’n tweeën, 2,3 kinderen “nemen”, een druk sociaal leven en regelmatig de sportschoenen aantrekken, want een kilootje te veel is not done. Een moment voor jezelf? Ik hoor regelmatig mannen en vrouwen zeggen dat ze dat niet meer kennen.

Goed gesprek

En dus vraag ik mezelf af … wanneer komen we weer toe aan onszelf? Een goed gesprek zonder gestoord te worden of de natuur echt in je opnemen en het belangrijkste even de stilte ervaren om tot jezelf te komen. Feitelijk heb ik na het stellen van deze vraag aan mijn omgeving maar bitter weinig antwoorden mogen ontvangen welke enigszins in de richting komen.

Het spreekt haast voor zich dat de stilte die ik waar heb genomen, in algemene zin maar erg weinig wordt waargenomen. De 24 uur die een dag heeft, rekken we namelijk bij voorkeur op. En waarom?

Het klinkt misschien vreemd, maar als ik naar de antwoorden op die vraag kijk, zie ik een enkeling die komt met “voor je het weet ben je oud” en verder blijft het blanco. Dan krijg ik toch sterk het gevoel dat we ons laten leven.

Desillusie

We leven ons een slag in de rondte om zoveel mogelijk te doen tot pakweg ons 40ste. Hierna komt voor veel mensen de desillusie zowel bewust als onbewust. Is wat ik heb gedaan de laatste 20 jaar wel echt wat ik wilde doen? Wil ik zo nog wel verder?

Veel mensen hebben latent deze gedachten en gaan op de automatische piloot verder. Ze dijen uit en kunnen niet wachten om vervroegd met pensioen te gaan want dan gaat het gebeuren. Dan hebben we tijd voor onszelf en gaan we genieten.

Het komt er dus op neer dat we, ervan uitgaande dat we 80 jaar worden, het grootste gedeelte niet leven maar overleven. Dit in een maatschappij waarin kalmte, rust en genoegen nemen met wat je eigenlijk nodig hebt, niet mag. Vervolgens komen we tot inzicht en gaan we dit inhalen in het laatste gedeelte van ons leven.Vreemd toch?

Balans

Zowel in onze werk- als privé-omgeving pleiten wij er al jaren voor de balans te vinden, waarbij ambitie an sich prima is. Alleen is het belangrijk om je gehele volwassen leven wel echt in het nu te leven en te mogen genieten van stilte en tijd voor jezelf.

Het leek ons, zo net in het nieuwe jaar, een prima beginpunt om die stilte af en toe eens daadwerkelijk op te zoeken. Luister maar eens naar wat je lichaam je allemaal te vertellen heeft. Als je het serieus aanpakt zal je zien dat het meer is dan je denkt. Leer ook maar eens van de natuur die altijd weer herstelt, bekijk hoe daar het proces verloopt en hoe de natuur “fouten” aanpakt.

Kortom, gun jezelf eens een moment van bezinning. Heb je een goed salaris, misschien is het wel genoeg om lekker van te leven. Bekijk eens hoe vaak je “nee” hebt moeten zeggen als een naaste om aandacht vroeg en last but not least … hoe vaak heb je jezelf een eigen moment moeten ontzeggen?

Geef jezelf eens de tijd om over de rest van je leven na te denken. Het is immers iedere dag de eerste dag van de rest van je leven.

Helma van Wanrooij en Eelkje Oldenburger zijn de oprichters van Stichting Legatio. Zij ondersteunen ondernemers met de bedrijfsvoering van hun onderneming en/of hun persoonlijke ontwikkeling en worden hierbij ondersteund door een professioneel team. Legatio is ook te vinden op Twitter.