Had ik maar…

Ik hoor het mijn vader nog zeggen toen hij al een tijdje opa was en genoot van zijn vier kleinkinderen: “ik wilde dat ik meer tijd met jullie had doorgebracht”.

Door Gonnie Been | Microsoft Nederland

Ook op het WomenINC festival zei Alexander Rinnooy Kan, terugkijkend, iets soortgelijks. Mijn vader zou nu bijna 82 jaar zijn geweest en Rinnooy Kan is 60 jaar.

Wellicht vraagt u zich af: “Wat heeft dit met het Nieuwe Werken te maken?” Nou, als Microsoft Nederland zijn wij een aantal jaren aan het veranderen. We noemen het onze reis, waarbij wij zelf het Nieuwe Werken doorleven. Met zijn voor en tegens. We laten onze inspanningen regelmatig meten door o.a. onderzoek van de Rotterdam School of Management.

Bij de laatste resultaten was het opmerkelijk dat mannen minder gebruik maken van de mogelijkheden van het flexibel werken, dan vrouwen dat doen.

Vrouwen

Die flexibele inrichting van ons werk zou dé mogelijkheid kunnen zijn voor ons om meer vrouwen binnen te halen en te behouden. En bijzonder genoeg boeken we op het percentage vrouwen binnen Microsoft Nederland weinig voortgang.

Wij willen daarin grote stappen maken en daarom hebben wij onze derde Raad van Anders (ons alternatief voor een Raad van Advies) gevraagd op zoek te gaan naar de barrières én de doorbraken rondom dit vraagstuk. Eind mei delen we graag alle ontdekkingen, bevindingen, ervaringen en mogelijke oplossingen. Niet eerder, omdat dit vraagstuk gewoonweg grondig aandacht verdient. Vinden wij.

Toch licht ik een tipje van de sluier op. Marjolijn van Oordt (Directeur Capita en o.a. werkzaam voor de Taskforce Deeltijd Plus) had na een flink aantal van interviews met mijn collega’s een mooie stelling over de balans tussen werken en leven. Ze zei: “jullie nemen je werk wel mee naar huis, maar thuis niet mee naar je werk”.

De eerste reactie: ONZIN! Ik neem zelfs mijn kinderen mee naar De Outlook (het kantoor van Microsoft Nederland op Schiphol) als dat zo uitkomt…

Aandacht

Toen overkwam me vrijdagochtend iets, waardoor ik me ineens realiseerde dat dit thema nader onderzoek verdient. Ik neem mijn werk mee naar huis en dat gaat verder dan mijn laptop openklappen. Als er een vraagstuk in mijn hoofd blijft hangen of als mij iets dwars zit op mijn werk, dan merken mijn dochters dat omdat ik ze geen onverdeelde aandacht geef.

Ondertussen heb ik steeds meer geleerd dat gevoel uit te spreken, zodat mijn dochters mij kunnen snappen. Of het te relativeren tot het moment dat ik het kan beetpakken. Andersom is dat niet het geval.

Het moment van vrijdagochtend ging mee een belangrijke vergadering in en bleef de hele dag mijn emoties beheersen. Ik sprak het niet uit en ik kreeg het ook niet uit mijn systeem. Het bleef mij dwarszitten en ik voldeed een groot deel van de dag niet aan mijn eigen hoge verwachtingen.

Politici

Terug naar de mannen. We leven in een bijzondere tijd. Er is veel discussie over het aantal werkende vrouwen, vooral aan de top. Ondertussen. Twee politici besluiten om hun drukke werkende bestaan in te ruilen voor een andere ambitie. De een als vader, de ander als partner.

Ook niet goed. Beide mannen worden vervolgens beticht van niet oprecht zijn. Kan je het ooit goed doen? Ondertussen zie ik ’s middags op het schoolplein steeds meer vaders staan. Mooi toch? Ik vraag me dan blij af…. Komen we voorbij onze angst? De angst van werkende moeders dat ze geen goede moeder zijn? En de angst van vaders? Had ik maar…

Ik wil dat nooit zeggen! En mijn inziens is er geen excuus meer. De mogelijkheden liggen voor het oprapen. Als je durft, wilt en mag van jezelf.