Arme landen duurst voor expats

AMSTERDAM- Waar is het leven voor buitenlandse werknemers het duurst? Londen? Kopenhagen? Tokyo? Vergeet het maar. Het huishoudpotje van een expat is het snelst leeg in Luanda, Angola.

Leven als expat heeft vaak veel weg van de welbekende ‘god in Frankrijk'. Een mooi huis, een chauffeur, 24/7 een werkster en uiteraard een liefdevolle nanny voor de kinderen.

De kinderen krijgen een gedegen opleiding op The International School, de jaarlijkse vakanties naar Nederland worden betaald en ook de telefoonrekening komt linea recta bij de baas in Nederland op het bureau terecht. Slechts de huishoudelijke boodschappen zijn voor eigen rekening.

Methodiek 
Deze week publiceerde Employment Conditions Abroad (ECA) de jaarlijkse ranglijst voor 's werelds duurste expatsteden. Net als vorig jaar prijkt de Angolese hoofdstad bovenaan de ranglijst. Methodiek: expats in 370 verschillende landen vullen elk hun winkelwagentje met 128 dezelfde producten. De winnaar is hij die bij de kassa het meeste moet afrekenen. 

Het aantal Afrikaanse steden dat dit jaar binnenkomt in de top 25 is opvallend. Naast Luanda is het in Libreville (Gabon), Kinshasa (Congo) Abidjan (Ivoorkust) en Abuja (Nigeria) krap budgetteren geblazen.

De top 10 wordt naast de twee Afrikaanse hot spots geheel gedomineerd door Europese steden. Niet geheel verrassend zijn Zwitserse en Scandinavische steden heer en meester in de bovenkant van de lijst. In tegenstelling tot de verwachting staat Tokyo ‘slechts' 13de, bezet Londen bescheiden een 24ste plaats en is het in Milaan spotgoedkoop winkelen (#32). Klik hier voor de top 50.

Inflatie 
Voor de hand liggende oorzaak voor de opkomst van 'arme' steden is de wereldwijde inflatie. Prijzen zijn in die landen het hardst gestegen, zorgend voor aanzienlijk duurdere producten in de schappen. Een andere, invloedrijke reden ligt in het uitgavenpatroon van de expats, en hun specifieke wensen.

Ikea of de plaatselijke meubelfabrikant voldoet niet meer aan de standaard; spullen in het huis moeten apart en excentriek zijn. Je moet er tenslotte vaak een jaar of twee, drie elke dag weer naar kijken. En dus wordt het Indiase antieke nachtkastje, de echte Russische wodka of het Perzische wandtapijt online besteld, en voor een godsvermogen verscheept naar de woonkamer in Nairobi, Addis Ababa of Freetown. 

En daar zit de crux. Een mahoniehouten kapstok naar Afrika vervoeren is aanzienlijk duurder dan hem op zondagmiddag door FedEx in Notting Hill te laten bezorgen. De Argentijnse wijn die de vrouw des huizes zo graag drinkt, is nou eenmaal niet te vinden in de buurtsuper in Abidjan. Dan zit er dus maar één ding op: importeren. Deze trend is volgens de onderzoekers van ECA minstens zo invloedrijk op de huidige ranglijst, als de inflatie een stempel drukt.

Bonnetjes
Wat je van ver haalt is misschien wel lekker, maar ook verdomd duur. In plaatsen waar bepaalde artikelen moeilijk verkrijgbaar zijn - zoals in Afrikaanse steden - leidt het importgedrag van de expats tot hoogopgelopen bonnetjes bij de ECA-kassa. 

In Amsterdam is het als buitenlandse werknemer nog wel leven als op die goddelijke wijngaard in de Provence. Gestegen op de lijst, dat wel, maar nog steeds binnen mondiaal budget. Vorig jaar viel de hoofdstad nog buiten de top 50 (#63), dit jaar kroop hij naar de 47ste plek. Gevolgd door Stuttgart, Antwerpen en het Koreaanse Ulsan. 

De volledige top 10:
1. Luanda, Angola
2. Oslo, Noorwegen
3. Stavanger, Noorwegen
4. Kopenhagen, Denemarken
5. Moskou, Rusland
6. Genève, Zwitserland
7. Libreville, Gabon
8. Zurich, Zwitserland
9. Basel, Zwitserland
10. Bern, Zwitserland