Hoe het broodje kaas onze economie gaat redden

Pinautomaten in iedere winkel. Fietsers die stoïcijns door de regen trappen. Collega’s die, met de handen diep in de zakken, een luchtje scheppen.

Door André Gussekloo

Vrienden die hun sociale leven met een agenda organiseren. Groene weilanden zonder het vertrouwde zwart-wit. Mensen die etend over straat lopen. De afwas die nooit wordt afgespoeld.

Zomaar wat zaken die opvallen bij mijn terugkeer in Nederland. Na een jaar afwezigheid ben ik weer een weekje in ons koude kikkerland, en ik geniet met volle teugen.

Door mijn Spaanse bril ziet Nederland er heel anders uit dan voor wie hier een vast woonadres heeft. Wat voor jou een dagelijks straatbeeld is, is voor mij een wonderlijke aaneenschakeling van Nederlandse gedachten en gewoonten.

Boterham uit het vuistje

Neem nou de manier waarop we in de lage landen eten. Gewoon een boterham uit het vuistje, als het even kan tijdens dat blokje om met de collega’s. Snel en efficiënt dat hongergevoel wegwerken, zodat we meteen weer verder kunnen werken.

Dat gaat in Spanje wel anders. Daar tijgt iedereen om twee uur naar de bar of het restaurant om de hoek om daar het menu del día te verorberen. Niks niet dagschotel. Nee: voorgerecht, hoofdgerecht en toetje.

Food is fuel

Steevast met een flesje bier of een glas wijn erbij. Want de baas doet het ook. En de rest van Spanje. Twee uur later met een volle maag weer aanschuiven om het nog een aantal uurtjes uit te zingen.

Food is fuel, lijkt het Nederlands devies. Spanjaarden en andere inwoners van het Middellandse Zeegebied zijn het daar niet mee eens. Ze nemen ruim de tijd voor het bereiden, opeten en natafelen. Levensgenieters, dat zijn het. Nederlanders misschien ook wel, maar dan op een andere manier.

Eetcultuur

De Nederlandse eetcultuur, als die al bestaat, maakt ons ongetwijfeld productiever. Want zeg nou zelf, heb je ooit na een zware warme maaltijd geprobeerd je te concentreren? Dat lukt gewoon niet. Vandaar dat ik in Spanje de klussen die een hoge mate van concentratie of creativiteit vergen, vóór het middagmaal afrond.

Maar hee, in Spanje is 50% van de jongeren werkloos. Griekenland, alweer zo’n land van lekkerbekken en smulpapen, moet dertig miljard euro bezuinigen.

Bon vivants

Ook Italië en Portugal wordt het te heet onder de voeten. De bon vivants van Europa mogen dan wel heerlijk eten, maar is daar straks nog wel geld voor?

Het causaal verband lijkt me duidelijk. De zware eters zijn stukken minder productief. Het geheim van de Nederlandse bedrijvigheid daarentegen is het broodje kaas. Alleen met de kerst maakt die plaats voor wat uitgebreiders. Maar dan hoeven we niet te werken.

André Gussekloo is SEO-tekstschrijver en woont op Gran Canaria. Ook blogt hij over het leven van digital nomads en geëmigreerde Nederlanders.