Schandalen in de publieke sector

Koninklijke MKB voorzitter Louk Hermans staat slechts 28ste op de lijst die de Volkskrant elkaar publiceert van de 200 meest invloedrijkste Nederlanders, maar hij behoort met mensen als Elco Brinkman, Alexander Rinooy Kan, Bernard Wientjes en Agnes Jongerius tot de kleine selecte kring van doorgewinterde polderaars, die onderling de informele macht in politiek Den Haag verdelen.

Door Grimbert Rost van Tonningen | Pluspost, opiniekrant voor sociaal liberalen en ondernemers 

Hermans heeft de pech dat hij VVD'er is en die achterban is niet erg krachtig op dit moment. Maar hij lijkt er weinig last van te hebben, getuige zijn eigengereide optreden optreden bij Meavita (betekent 'mijn leven'), het failliet gegane zorgconcern waarvan hij president commissaris was.

Lees hier het verslag over de manier waarop Hermans met het bestuur megalomane groei nastreefde met forse ICT-projecten, een soort Titanic die uiteindelijk met 20.000 medewerkers en vele tientallen miljoenen verlies ten onder ging. 100.000 klanten - hulpbehoevenden dus - hadden het nakijken.

In de nadagen benoemde Hermans nog snel een VVD-vriend tot directievoorzitter  en daarna speelde 'het orkest' totdat het schip verdween.  De Tweede Kamer kondigde een onderzoek aan.

Brokken
Deze casus doet erg denken aan Philadelphia ook een zorginstelling die in korte tijd 50 miljoen verspeelde. Journalist Mirthe Hilkens wond zich hier mateloos over op, in haar artikel: 'Gezocht effectief medicijn tegen grootheidswaan' .  Ze had het over Elco Brinkman, president-commissaris en  CDA-coryfee, die vooral partijvrienden tot commissaris koos. De brokken waren nadien niet te overzien.

Woningcoöperatie Rochdale is een ander geval. Een politiek kopstuk was hier niet direct mee verbonden. Hier werd met het geld van de belastingbetaler toegestaan dat directeur Mollenkamp, bijgenaamd 'de zonnekoning', een Maserati kocht en een villa in Spanje, ook werd in een jachthaven belegd samen met een partner die banden had met de vermoorde onroerend goed magnaat Endstra, bijgenaamd 'de bankier van de onderwereld.'

De namen van de commissarissen zult u vergeefs zoeken in de Nederlandse kwaliteitspers, maar er waren twee advocaten bij Mr. Rood en Mr. de Dood alsmede communicatie deskundige professor van Cuilenburg.

Polderaars
Minister van der Laan heeft  tot 1 juli twee toezichthouders benoemd: Arthur Doctors van Leeuwen, oud-voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten, en Pim Vermeulen, voormalig bestuursvoorzitter van de Bank Nederlandse Gemeenten. Twee geheide polderaars. Binnenkort horen we meer, of toch weer niet? Onderzocht wordt hier onder andere of er sprake was van zelfverrijking.

Hoelang zullen we op deze wijze nog het middenveld organiseren en daar miljarden neerleggen die vrijwel ongecontroleerd worden besteed?

In mijn artikel 'Brinkman Onderkonig van Nederland?'  stel ik dat de opeenhoping van banen van de polderbestuurders goed toezicht in de publieke sector feitelijk onmogelijk maakt. Bovendien bevordert het de cultuur van 'ons kent ons', die vóór de governance code Tabaksblat ook gold voor beursfondsen. Daar is nu een limiet gesteld aan het aantal bestuursfuncties wat men mag vervullen.

In den Haag knoeit men rustig verder Tientallen miljoenen belastinggeld worden vernietigd, tal van onderzoeken worden ingesteld, maar veranderen doet er (nog) niets. De kiezer rent weg van de middenpartijen. Waarom, tja wilt u er nog bij horen? Of anders gezegd willen de echte democraten opstaan en Den Haag hervormen dan hoeven we niet te radicaliseren.