Duurzaamheidsfetisjisten

Duurzaamheid is niet iets waar je moeilijk over praat of een aparte strategie voor ontwikkelt. Goed ondernemen is namelijk altijd duurzaam.

Door Robert Mekking

Duurzaamheid is een tijdlang hip geweest. Er was zelfs een volslagen overbodige functie voor bedacht: de Chief Sustainability Officer. De CSO. Wat die persoon dan deed? Niemand wist het precies, maar het stond goed op de website en het kreeg bijna net zo veel ruimte in de jaarverslagen als de balans.

Er is zelfs een tijdje een roep geweest om een apart jaarverslag waarin bedrijven moeten rapporteren over de duurzaamheid. Serieus.

Ironisch

Duurzaamheid. Ik heb daar zelf nooit zoveel mee gehad, moet ik bekennen. Daarom was het ook zo ironisch dat de MBA die ik destijds deed halverwege mijn opleiding besloot om een Sustainable MBA te worden.

Niet dat het curriculum er een spat door veranderde, maar de zelfingenomenheid van de betrokken docenten daarentegen, verdriedubbelde. Ik heb die opleiding afgemaakt, maar met een nare bijsmaak.

Die zelfingenomenheid lijkt trouwens iets wat alle duurzaamheidsfetisjisten (Wordfeud!) delen. Blijkbaar is dat een goed surrogaat voor trots, want anders kan ik niet verklaren waarom mensen doodleuk in een Prius rijden, zonder een bivakmuts of op zijn minst een zonnebril op te doen. Dat geldt trouwens ook voor principetreinreizigers en principefietsers, maar dat fenomeen verdient een eigen blog.

Poppenkast

Terug naar duurzaamheid. En dat ik daar niks mee had. Dat wil zeggen, ik vind wel dat duurzaamheid belangrijk is. Ik geloof alleen dat het een gevolg moet zijn van goed ondernemen en geen aparte strategie of andere poppenkast.

Ondernemers die op de lange termijn willen groeien en bloeien ontkomen er namelijk niet aan om de consequenties van het gevoerde beleid goed te doorgronden en op basis daarvan keuzes te maken. Dat is per definitie duurzaam.

Ik geef een voorbeeld. Indertijd besloot Virgin Airways de vliegtuigen helemaal tot aan het begin van de landingsbaan te laten slepen en niet meer te laten taxiën. Dat scheelde veel brandstof. “Wat duurzaam!”, riep de media destijds. “Wat een slimme kostenbesparing!”, roep ik.

Succesvol

Een ander voorbeeld. Ik sprak vorige week een ondernemer die al tien jaar succesvol is met een vergelijkbaar bedrijf als dat van ons.

Zij heeft net als veel anderen twee slechte jaren achter de rug. Doordat zij echter tijdens de vette jaren daarvoor gespaard had, kon zij haar personeel aanhouden en haar klanten kunnen nu bij haar terecht, waar haar concurrenten nu naarstig op zoek zijn naar personeel. Duurzaam? Ja zeker. Maar vooral goed ondernemerschap.

Studeren

Een laatste voorbeeld. In ons bedrijf ben je of aan het werk, of je studeert. Dat betekent dat wij in minder drukke tijden hard bezig zijn met de voorbereiding op de volgende economische upswing. Dit vinden wij slim ondernemen.

Veel bedrijven doen dit niet en zullen in betere tijden voor het dilemma komen te staan dat zij mensen van betaalde klussen moeten terugtrekken om ze te laten studeren. Dat doen ze natuurlijk nooit met als gevolg dat hun mensen of stilstaan, of weggaan naar een concurrent.

Ik geloof dat duurzaamheid een gevolg is en geen oorzaak. Als je duurzaamheid “erbij” gaat doen, is het resultaat nihil. Het moet in de genen zitten van je organisatie en daar helpt geen aparte strategie aan. Als je bij je beslissingen altijd kiest voor winst op de lange termijn, ben je per definitie duurzaam aan het ondernemen.

Robert Mekking is ondernemer en duurzaam tegen wil-en-dank. Hij is partner bij MVR & partners en schrijft deze column op eigen titel. Reageren? www.twitter.com/robertmekking.