Ondernemers die groeien komen onherroepelijk grenzen tegen. Deze grenzen vereisen keuzes en de kwaliteit daarvan bepalen of je door kan groeien.

Door Robert Mekking

Een klein ondernemertje

Een ZZP-er heeft een keiharde grens. Mensen met Multiple Personality Disorder daargelaten, is een ZZP-er immers altijd alleen. Zodra zij besluiten om ‘echt’ te gaan ondernemen, moeten zeeën belangrijke keuze maken: ga ik samenwerken? Of neem ik personeel aan?

Beide keuzes betekenen nogal wat. Ga je samenwerken, zul je zeer zorgvuldig moeten nadenken welke afspraken moeten worden gemaakt. Neem je personeel aan, zul je een organisatie moeten inrichten en de administratieve verplichting neemt bijvoorbeeld exponentieel toe.

Vijf kleine ondernemertjes

Als je met zijn vijven bent, kom je er ineens achter dat het nodig is om aan ‘ taakverdeling’ te gaan doen. Ik weet uit eigen ervaring dat wanneer iedereen zich overal mee bemoeit, deed de grens is wanneer dat irritant begint te worden.

Voor ons dus een reden om portefeuilles in te richten. Een duur woord voor boerenverstand. “Jij gaat over communicatie, ik over sales en marketing…” Ondernemers die dit nalaten staat een pittige strijd te wachten.

Tien kleine ondernemertjes

Zodra je met zijn tienen bent, heb je iemand nodig die zich fulltime bezighoudt met de organisatie. Het runnen van een onderneming met tien man personeel is immers niet iets wat je er even bij doet. Deze keuze houdt in dat je voor het eerst serieuze overhead creëert.

In gewoon Nederlands: je zult iemand salaris moeten betalen, zonder dat daar direct de inkomsten tegenover staan. Deze grens leidt tijdelijk tot een terugval in winstgevendheid, visie en doorzettingsvermogen is daarom een vereiste.

Dertig kleine ondernemertjes

Het lijkt misschien een triviaal iets, maar uit een volstrekt onwetenschappelijk en niet-representatieve onderzoek van uw geliefde blogger blijkt dat ondernemingen vanaf dertig man niet meer zonder een bedrijfskantine kunnen.

Het is voor ons nog wat jaartjes verwijderd, maar ik kan je verzekeren dat wij inmiddels bezig zijn met grondig een gedegen marktonderzoek.

Vijftig kleine ondernemertjes

Een pijnlijk moment. De overheid heeft in al zijn wijsheid namelijk besloten dat het wettelijk verplicht is om een ondernemingsraad in te kunnen richten vanaf deze grens. In essentie zegt de overheid dus dat het vanaf dit moment niet meer goed mogelijk is om op individuele basis afspraken te kunnen maken met je personeel.

Het is voor iedereen natuurlijk anders, maar voor ons is dit dus een grens waar we niet overheen willen gaan. Wij houden liever zelf contact met onze medewerkers.

Honderd kleine ondernemertjes

Voor veel ondernemers een magische grens. Meer dan honderd medewerkers. Dit is het moment waarop je je moet afvragen of je zelf nog betrokken moet willen zijn bij je onderneming. Misschien wil je wel wat meer op afstand genieten van je succes.

Misschien is dat wel heel verstandig, misschien wil je het management wel de ruimte geven om hun eigen ideeën te implementeren. En misschien, heel misschien wil je zelfs wel afstand doen van je prachtige bedrijf.

Groeipijn

Bovenstaande grenzen zijn niet hard, ze zijn ingegeven door wat ik zelf meemaak en wat ik hoor van medeondernemers. De grenzen doen er zelf ook niet zo toe.

Wat belangrijk is, is dat je je realiseert dat groei ook betekent dat je keuzes moet maken. Kortom: laat je niet overvallen door je eigen succes…

Robert Mekking is ondernemer en kent zijn grenzen. Hij is medeoprichter van MvR & Partners en schrijft deze column op eigen titel. Reageren? Twitter.com/robertmekking.